Paying For Seed Orders

<p class=”ds-markdown-paragraph” style=”margin: 16px 0px;”><span class=””>Haydovchilik guvohnomasini birinchi marta olganimda, otam “bu qog’oz emas, bu ikkinchi onang” deb aytgan edi. O’shandan beri yigirma yil o’tdi, ikkinchi onam bir necha marta almashdi, lekin hayotimning yarmi rul orqasida o’tdi — Toshkentdan Andijonga, Andijondan Buxoroga, ba’zan Qashqadaryogacha. Men yuk tashuvchi haydovchiman, kabinam mening ikkinchi uyim. Ichida termos, eski ko’rpa, gazeta ustida qolgan urug’lar, va oynaga yopishtirilgan qizimning birinchi sinf rasmim — quyoshli kun, uy, tagida “dada” deb yozilgan. O’sha rasmni hech qachon almashtirmayman.</span></p>
<p class=”ds-markdown-paragraph” style=”margin: 16px 0px;”><span class=””>O’tgan hafta Buxorodan qaytayotgan edim, yuk olma, orqada vagon kabi sekin chayqaladi. Kechqurun yetti atrofida Namangan yaqinida meni “qo’riqchi” to’xtatdi, hujjatlar joyida, lekin u “yukingizni tekshiraman” deb yarim soat ushlab turdi. Men kabinada o’tirib, termosem sovib qolgan choydan bir qultum ichdim, keyin telefonni oldim. Signal zaif, ikki chiziq, uchinchisi yo’q. O’sha paytda tasodifan ko’rgan reklama ko’z oldimga tushdi — qandaydir o’yin, lekin nomini eslay olmadim. Keyin qo’riqchi qaytib keldi, “yo’lingizni davom eting” dedi. Men minnatdorchilik bildirdim va yo’lga tushdim.</span></p>
<p class=”ds-markdown-paragraph” style=”margin: 16px 0px;”><span class=””>Uyga erta tongda yetib keldim, xotinim nonushta qilib qo’ygan — tuxum, qaymoq, issiq non, choynak esa hali bug’lanib turardi. U “yana kech qolding” dedi, lekin xafa emasdi, o’rgangan. Men dush oldim, bir soat uxladim, keyin yana telefonni oldim. O’sha reklamani qidirdim, topdim. O’sha paytda vavada dolzarb ko’zgu deb nomlangan sahifa ochildi — yozuvlar o’zbek tilida, hamma narsa tushunarli. Men ro’yxatdan o’tdim. Nima uchun? Rostini aytsam, o’zim ham bilmayman. Balki charchoqdan, balki uyda o’tirish zerikarli bo’lgani uchun, balki shunchaki qiziqish. Bir marta sinab ko’rdim, kichik summa, hech narsa bo’lmadi. Keyin ikkinchi marta, yana kichik. Uchinchi kuni esa o’zimga “bo’ldi, bu menga emas” dedim va telefonni chetga qo’ydim.</span></p>
<p class=”ds-markdown-paragraph” style=”margin: 16px 0px;”><span class=””>Oradan uch kun o’tdi. Men yana yo’lda edim, Samarqandga yuk olib ketayotgan edim, orqada ikki tonna un, kabinada esa qizimning rasmim. Kechqurun Qarshi yaqinida mashina to’xtab qoldi — radiator qaynadi, kapotdan bug’ chiqdi. Men yo’l chetida to’xtadim, ustani chaqirdim, u bir soatdan keyin keldi. Ta’mirlash uchun pul kerak edi, lekin cho’ntagimda yetarli emasdi. Usta “karta bormi?” dedi. Men “bor, lekin hisobimda oz” dedim. U kuldi va “hammasi bo’ladi” dedi. O’sha paytda men o’sha sahifani esladim. Telefon signali bor edi, ochdim, vavada dolzarb ko’zgu orqali kirdim, hisobimni tekshirdim. O’sha kichik yutuqlarim jamlanib qolgan ekan, ozgina, lekin yetarli. Men pulni yechib oldim, ustaga to’ladim, mashina yana yo’lga tushdi. Usta “rahmat” dedi, men “sizga rahmat” dedim. Va o’sha paytda o’zimni qandaydir g’alati his qildim — go’yo kimdir yuqoridan menga ko’z qisib qo’ygandek.</span></p>
<p class=”ds-markdown-paragraph” style=”margin: 16px 0px;”><span class=””>Keyin o’yladim: bu shunchaki tasodifmi yoki nimadir boshqami? Men hech qachon omadga ishonmaganman, lekin bu safar o’zimga savol berdim. Uyga qaytgach, xotinimga hamma narsani aytdim — qanday qilib kichik pul tikkanimni, qanday qilib ustaga to’laganimni. U jimgina eshitdi, keyin “sen ahmoq emassan, shunchaki omading kelgan” dedi. Men kulib yubordim. Keyin u “lekin ko’p o’ynama, bolalarimiz bor” dedi. Men rozi bo’ldim. O’shandan beri men har kuni o’ynamayman. Ba’zan bir hafta, ba’zan ikki hafta ochmayman. Faqat yo’lda charchaganimda, kabinada o’tirib, termosem sovib qolgan choyni ichganimda, telefonni ochib, bir oz vaqt o’tkazaman. Va har safar o’zimga eslataman: bu shunchaki o’yin, hayotning asosiy qismi emas.</span></p>
<p class=”ds-markdown-paragraph” style=”margin: 16px 0px 0px !important 0px;”><span class=””>Bugun yana yo’ldaman, bu safar Farg’onaga. Kabinada qizimning rasmim, oynada quyosh, orqada yuk. Telefon yonida, lekin ochmayman — hozir yo’l, hozir ish. Kechqurun to’xtaganimda ochaman, ehtimol. Yoki ochmayman. Farqi yo’q. Muhimi, men bilaman: agar biror narsa bo’lsa, agar pul kerak bo’lsa, men qayerdan topishni bilaman. Lekin undan ham muhimi — men qayerda to’xtash kerakligini ham bilaman. Usta o’sha kuni “hammasi bo’ladi” degan edi. Ha, hammasi bo’ladi. Faqat o’zingni yo’qotmasang.</span></p>